SVH1
SVH2
SVH3
SVH4
SVH5
SVH6

 

Viktória

 

In de zomer van  2012 maakten we kennis met Viktória; een klein, heel dun meisje dat nog lang niet zo oud leek als haar ID-kaart zei. Vanaf het begin was ze heel open en wilde graag nieuwe dingen proberen.Ze genoot van al het speelgoed (ja, als 20-jarige is een gastkind een ideaal excuus om alle lego van zolder te halen en uren tebouwen), uitstapjes en meehelpen in het huishouden zoals was ophangen, koken en afwassen.In het begin hebben we veel gebruik gemaakt van de woordenboeken Hongaars-Nederlands en visa versa.Behalve dat ze het heel leuk vond om Nederlandse woorden te leren, wilde ze ook graag Hongaarse woorden aan ons leren. Al snel hadden we een tussentaaltje van simpel Nederlands, handen, voeten en wat losse Hongaarse woorden.

 

 

  

    

Sinds 2013 komt ook haar broertje bij ons logeren. En zoals het hoort bij een goede broer/zus, kunnen ze niet altijd met elkaar, maar zeker niet zonder elkaar. Omdat ze qua leeftijd dichtbij elkaar zitten, hebben we ze samen zien groeien van kleine kinderen naar enthousiaste pubers. Waar ze in de eerste jaren nog uitkeken naar de speeltuin, werd de aandacht al snel verlegd naar het beklimmen van hunebedden en bomen. En inmiddels hoeven we bij wandelingen niet meer omhoog te kijken als we hen even niet zien, hoewel het natuurlijk wel leuk is om plotseling uit de bosjes te springen om iemand te laten schrikken. Viktória is veranderd in een hele behulpzame, sociale jonge dame. Maar hoewel ze altijd een tasje bij zich heeft en er voor zorgt dat ze er mooi uitziet, is ze ook heel sterk en heeft ze een stoere kant die zich uit in haar enthousiasme voor worstelen (wat ze in Hongarije een paar keer per week doet). Daarnaast vindt ze het nog steeds leuk om nieuwe dingen te leren zoals breien, waarmee ze al diverse knuffels heeft gemaakt, en heeft ze een grote interesse in geschiedenis.

Maar haar grootste passie is toch wel muziek. Viktória heeft al vijf jaar viool les en vertelt altijd heel enthousiast over de lessen of concerten. Daarnaast geniet ze ontzettend van luisteren naar klassieke muziek en kan daar helemaal in opgaan. Voor ons waren dat genoeg redenen om contact op te nemen met een bevriende viool docent die ruim 30 jaar in diverse nationale orkesten heeft gespeeld. Ondanks zijn pensioen, heeft hij nog grote liefde en passie voor zijn violen en hij was dan ook gelijk enthousiast toen we voorstelden om een keer langs te komen met Viktória.

Viktoria3

Ze vond het heel spannend om naar de docent te gaan. Echter, zodra de violen tevoorschijn kwamen, was het alleen nog maar genieten. Ze vond het heel gaaf om op al die prachtige instrumenten te mogen spelen, maar ging er ook helemaal in op wanneer de docent stukjes liet horen van bekende componisten. Als klap op de vuurpijl gaf de docent haar een viool zodat ze nu haar eigen viool heeft om op te spelen.

 

 

 

 

 

.

Weerzien na jaren.

 

Zo’n tien jaar geleden kwam Katalin – toen 8 – voor het eerst bij ons. Ze woonde met vijf broers en zussen in het tehuis in Nyirbator. Ineens iemand in huis die we niet kenden en die niet een taal sprak die wij ook spraken, was in het begin natuurlijk even wennen. Maar we bouwden al gauw een hechte band met haar op en ze voelde zich ook al snel thuis. Elke nacht gezellig bij mij op de kamer slapen, de koelkast leegeten (vooral de aardbeien) en regelmatig fietsen langs de zeedijk. Nadat ze twee keer bij ons was geweest, gingen wij haar opzoeken in het tehuis. Hier kwamen we ook haar zus Erika tegen. We regelden voor haar een gastgezin in Nederland, maar omdat ze daar de eerstvolgende keer dat er kinderen naar Nederland werden gehaald nog niet kon komen is ze eerst een keer bij ons geweest. Ook dit ging goed, we hadden het erg gezellig met z’n allen! Daarna is Erika echter nog maar één keer bij haar gastgezin geweest, want de keer daarna was ze al zwanger. Op haar vijftiende… Katalin is toen nog twee keer bij ons geweest en is toen net als haar broers en zussen weggelopen uit het tehuis, waardoor ze niet meer naar Nederland kon komen. We wisten niet waar zij en Erika woonden en ondanks vele pogingen lukte het niet om contact met hen te krijgen. Totdat Erika zo’n twee jaar geleden een Nederlands kenteken zag dat van de stichting bleek te zijn en om contact met ons heeft gevraagd. Hierdoor werd ook de droom om hen nog eens te zien weer aangewakkerd. Het leek nog wel even te duren voordat dit echt zou kunnen, totdat ik twee weken voor de kerstvakantie een bericht kreeg van de stichting met de vraag of ik als begeleidster mee zou willen op de bus om kinderen op te halen. Ze zouden helemaal doorrijden naar Opalyí, het dorp waar Katalin en Erika wonen. Daar kon ik natuurlijk geen nee tegen zeggen! Dus toen stond ik ineens twee weken later in Almelo om weg te gaan met de bus naar Hongarije. Het was een raar gevoel dat ik ineens dezelfde reis maakte als zij zo vaak hadden gemaakt en ik besefte me ook nu pas hoe lang zij eigenlijk altijd hadden moeten reizen om bij ons te komen. De dag nadat we in Hongarije waren aangekomen, gingen we bij hen op bezoek; de zigeunerwijken van Opalyí in, waar je terwijl je de straat in reed de huizen elke meter slechter zag worden. Toen stonden we ineens voor het huis van Erika, wat eigenlijk niet veel meer was dan een schuurtje. Één keer toeteren en daar kwam Erika naar buiten. Ze was totaal niet verbaasd. Ze zei dat ‘haar hart had gezegd’ dat er deze keer iemand van onze familie mee was gekomen met de bus, omdat er meer spullen voor haar waren dan normaal. Wel was ze blij en ze nam me meteen mee naar binnen. Het bleek dat Katalin hier ook tijdelijk woonde, omdat hun mannen momenteel werk hadden in Budapest. Ook zij keek niet erg verbaasd, maar uit de blikken die we wisselden was wel duidelijk dat het haar wel wat deed dat ik er was. Ik mocht tussen hen in zitten voor de foto en ook al hadden we elkaar al heel lang niet gezien en spraken we elkaars taal niet, het voelde toch wel vertrouwd, alsof zij mij in hun familie opnamen zoals wij hen ook in die van ons hebben opgenomen. Dit gevoel werd wel gemengd met schok, want van binnen was het huisje niet meer dan het van de buitenkant leek: het was ongeveer 3 bij 4 meter met twee bedden, een paar kastjes aan de muur (die er niet meer heel stevig uitzagen) en een fornuisje dat ook als kachel functioneerde. Hier wonen ze met zes mensen (Erika heeft inmiddels al vier kinderen). Ik wilde ze meteen weer meenemen naar Nederland! Dit kan helaas niet zomaar, maar ik ben wel heel blij dat ik ze in ieder geval weer even heb kunnen zien en het is zeker mijn plan om ze nog vaker op te zoeken of misschien hierheen te halen. In ieder geval bedankt Stichting Vrienden Hongarije voor deze kans!

op bezoek bij Katalin in 2015

 

Katalin 10 jaar geleden...

 

 

 

     

Op 18 Juli 2014 is baby JOSZEF geboren. 

Hij is de zoon van Aniko Kadar , oud gastkind van familie Geel uit

Roosendaal. Aniko is 10 jaar hun gastkind geweest, zij is nu 19 en

woont bij haar moeder in Debrecen. De vader van Joszef werkt

door de week in Hajdunanas en komt in de weekenden thuis. 

Aniko heeft weinig middelen tot haar beschikking maar gelukkig

heeft zij voor Joszef inmiddels kleding gekregen van Timea Papp,

onze oud tolk . Timea kent Aniko van de vele jaren vakantie. 

Via de collega's van Natasa Nijland heeft Aniko een prachtige

kinderwagen gekregen zodat ze er met Joszef op uit kan. 

Al deze spullen zijn persoonlijk bij Aniko afgegeven door

Mihaly Kiss, geheel belangeloos. Daarnaast houdt familie Geel

nauw contact met haar, ze bellen haar wekelijks!

Ook worden er wekelijks foto's gestuurd. 

Ook als de gastkinderen groot zijn, en vertrokken uit het tehuis

blijft er veelal contact met de gastouders. 

We hopen op een goede toekomst voor Joszef, Aniko en haar vriend.

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

Dzsenny.

Een tijdje geleden zagen we op de website van gastgezinnen.com dat men gastouders zocht voor Hongaarse tehuiskinderen.Mijn partner Kees en ik (Ineke) besloten om ons op te geven.  En zo kregen we dan op 4 augustus Dzsenny op bezoek ! Het is een ukkie, een klein meisje hadden ze ons verteld van de stichting, maar er was meteen een klik. Ze vond in bad gaan geweldig en ze was enorm blij met het  speelgoed dat we hadden gekocht.Dat we de taal niet begrepen was soms wel eens lastig. Maar ze wees vaak wel aan wat ze bedoelde. Aardappelen en  groenten van hier ; nee dat vond ze maar niks ! Pizza ,pasta en rijst vond ze lekker.Dzenny was eerst ook bang voor honden maar na twee dagen liep  ze zelfs met onze golden retriever Latischa.  Zwemmen ,wandelen ,naar het hertenkamp waar ook andere dieren waren, vond ze geweldig. En stoeien, grapjes maken, dat deed ze graag.   

    Dszenny is best lenig !

Ze is een heel blij meisje. Alleen slapen was ze niet gewend dus sliep ze bij ons. Dat was geen probleem. Ze kent al paar Nederlandse woorden en kan al  tot tien tellen in het Nederlands. Nog drie nachtjes tot zaterdag 23 augustus en dan gaat Dzsenny weer naar huis. Wat zal het stil zijn als ze weg is. Maar we hebben veel gelachen en veel plezier gehad.  We hopen dat Dzsenny het thuis ook weer naar haar zin heeft. wij nodigen haar ook uit voor de kerstvakantie. Het zou fijn zijn om haar dan weer te zien. Ook danken wij dat de stichting vrienden Hongarije dat wij het  gastkindje mochten hebben. En dat ze goed keken welk kind een beetje bij ons paste. We wilden graag een jong meisje en dat werd dus Dzsenny!

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hoi Detsy en Yvonne,

 

’t Is volop genieten, samen met deze meid. Daar waar ze zaterdag nog stil en verlegen bij de bus stond, heeft ze nu helemaal haar draai gevonden, het is een vrolijk, gezellig en pittig ;-) dametje. Ze vindt het fantastisch om te fietsen, ze laat ’s ochtends en ’s avonds samen de honden uit, het liefst alle drie apart(betekent nog meer fietsen). Ze speelt heerlijk, buiten en binnen, samen en alleen en ook de loomarmbandjes zijn hier nu een rage. Ze telt ze steeds opnieuw, in het Nederlands. Ze is ontzettend leergierig, zegt alles na en leert ontzettend snel. Met handen, voeten en een vooral lach komen we heel ver. Ze heeft gister met de dochter van Dick Roos gebeld, ook daar gaf ze aan het naar haar zin te hebben, lekker te kunnen eten en ontzettend blij te zijn. Dat vonden we fijn te horen, ze geeft geen andere signalen af, is vrolijk, huppelt, danst en zingt de hele dag, maar ’t is toch goed om dat ook van haarzelf te horen. Ze is dol op de hond, speelt met hem en knuffelt hem plat, de hond is ook gek op haar (leuk om te zien). Ook de andere beesten zijn geen probleem. Ze weet goed wat ze wil, is op zoek naar grenzen en probeert soms uit te dagen, we vinden het fijn dat ze zich zo thuis voelt, we redden ons er goed mee. Uiteindelijk begrijpt ze heel goed wat er van haar verwacht wordt. Daarnaast is ze ontzettend knuffelig, zoekt veel contact, geniet volop van het samen zijn en samen gezellige dingen doen en geeft wel 10 zoenen voordat ze gaat slapen. ’T Is echt een schat van een meid, we hebben van grote oude lappen stof een stroken rokje gemaakt, ze is er dolblij mee en samen dansen is dikke pret. We merken dat ze erg lonkt naar dingen die te maken hebben met uiterlijk, kleding, sieraden, hoge hakken, make-up, telefoons, de eerste dagen stond ze constant in de spiegel te kijken. Wij vinden dit helemaal niet zo belangrijk, we wonen op een boerderij, (vinden haar ook erg jong om met dit soort zaken bezig te zijn, krijgt dat waarschijnlijk mee vanuit haar omgeving) en vinden dat je thuis in de stal lekker je laarzen aan kunt doen en je haar in een staart . Ze was eerst niet zo blij met de laarzen, heeft even zitten mokken maar past zich aan, heeft ze bij de deur staan en trekt ze zonder te mopperen aan. Het deed haar goed om ook te zien dat haar leeftijdsgenootjes (bij het werken in de schooltuin, dat zelfs in de vakantie doorgaat) ook laarzen aan hadden. Verder is ontzettend gezellig, plonst in het zwembad, heeft een tent van lakens en speelt graag met de barbies, ze voetbalt graag, is altijd bezig.. Doet ’t geweldig, geen problemen met eten, slapen, regels..

We willen volgende week een paar dagen gaan kamperen, we weten alleen nog niet precies waarheen. We gooien het tentje achterin de auto, de fietsen natuurlijk en dachten aan een paar dagen Texel, naar de kust, maar misschien rijden we daarna ook nog even door naar Limburg. Tot zover onze ‘kleine’ update. Groetjes Willem, Patricia en Bianka

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Vrijdag 27 juni 2014, bruiloft Nagy Adrienn.

In 2007 zijn Richard en ik (Rita) met onze dochter Maaike van 3 gastgezin geworden en ons gastkindje werd Adrienn, een schattig meisje van 10 jaar. Ze heeft 1 zusje, 2 broertjes en 2 grote broers. 

Vandaag trouwt ze met Toth Lajos. 

Een afsluiting van een periode van 7 jaar. 

Fijn om erbij te zijn, maar ook emotioneel, want tjonge het tehuismeisje is nu een vrouw met haar eigen huishouden en komt dus niet meer bij ons voor een vakantie om even uit het tehuis te zijn, maar hooguit op visite! 

We waren vanmorgen om 9 uur in het tehuis. Tunde en Amanda hielpen samen met Tunde Neni ( al minstens 7 jaar begeleider daar) Adrienn in haar jurk. Rond 10 uuur kwam Lajos. Ik heb het gemist maar Maaike was erbij. Ze was in de keuken met Adrienn en Adrienn durfde niet naar buiten. Zenuwachtig. Tunde Amanda en Maaike zijn toen met haar naar buiten gegaan en ze kwamen samen naar binnen. De ouders van Adrienn kwamen en de moeder van Lajos met haar vriend. De overige begeleiders kwamen ook en de voogd Eva. Ik ken Eva en een aantal begeleiders van vorige bezoeken dus het was een leuk weerzien. Ook werd er eten binnengebracht. De broers van Adrienn die al het tehuis uit zijn waren er niet bij. Uit het oog uit het hart? Ik vond het triest. 

Rond half 11 gaf Eva een toespraak en gingen we eten. Daarna werd de bruidstaart aangesneden. Om half 12 vertrokken we lopend richting gemeentehuis. Rond 12 uur kwamen we aan en daar was de vader van Lajos ook. 

De zaal waar de ceremonie plaatsvond was erg mooi. De biologische ouders kregen 4 stoelen naast elkaar vlakbij het bruidspaar en achter het bruidspaar 2 stoelen voor de getuigen. De vriend van Lajos z'n moeder mocht dus niet bij de ouders zitten. Hij was getuige samen met Marika Neni, ook al minstens 7 jaar begeleider in het tehuis. 

De ceremonie duurde een kwartier en toen konden we allemaal het bruidspaar feliciteren, Tunde en Niki de vriendin en zus van Adrienn huilden tranen met tuiten, want ja het kan dus zomaar zijn dat ze elkaar nooit weer zien! Ook zo'n trieste gedachte. We gingen naar buiten en liepen terug naar het tehuis. 

En toen bleek dat het ook gewoon echt maar dan ook echt voorbij was. De bruidsjurk moest snel uit want hij mocht niet vies worden omdat die maandag weer terug moet naar de winkel, de begeleiders op 2 na gingen weer naar huis, de voogd was weg, de tehuiskinderen deden hun oude kloffie weer aan, en ik ging met 1 van de begeleiders en mijn kinderen de auto in en Adrienn en Lajos met Adrienns ouders, moeder en vriend in een andere auto. Na anderhalf uur stopten we. We gingen de ouders van Adrienn afzetten. We reden door, nog een uurtje en belandden in de maisvelden. Na 20 minuten door de maisvelden stonden er een paar "huizen". Ik had natuurlijk wel gehoord van het bestaan van slechte huizen zonder stroom en stromend water en wc, maar nu was ik in zo'n "huis". Shocking! Adrienn's spullen werden uitgeladen en naar een slaapkamer gebracht met een 1 persoonsbed, waar ze samen moesten gaan slapen. Er was een kleine ruimte met gasfornuis (met gasfles), een tafel met 4 stoelen en een 1 persoonsbed die als bank werd gebruikt. En er was nog een kamer met een 2 persoonsbed waar de moeder van Loajs en haar vriend sliepen. Er waren geen deuren maar doeken, buiten in de tuin is een waterput. Nog verder de tuin in een hok met een soort van wc. Uiteraard zonder doorspoelen dus je kan je de stank voorstellen. Er waren 4 honden, drie kittens een schaap en een geit. Nadat de kinderen het eten op hadden wat ik bij me had gingen we weer in de auto. Na 5 minuten stopten we en waren we bij het huis van Adrienn en Lajos. Hier gaan ze over 2 weken wonen als het geld van Adrienn vrij komt. Gelukkig wel stromend water en douche en wc binnen. Een best wel grote hele mooie complete keuken. Een slaapkamer en woonkamer en een enorme lap grond. Als ik het goed heb begrepen krijgen ze de 4 honden die daar aan de ketting lagen erbij. Die komen dus goed terecht. Daarna vertrokken we naar hajdunanas waar ik bij ons apartement ben afgezet.......Deze dag was een enorme ervaring, waar we even van moeten bijkomen....

 

Hoe en of het contact met Adrienn nu gaat verlopen weten we nog niet. Ik weet wel waar het is dus we kunnen haar in elk geval opzoeken. Een fijn idee! Adrienn is na haar trouwen volledig vertrokken uit het kindertehuis, inclusief haar eigendommen in een paar tassen op de achterbank. De afgelopen 7 jaar zijn we 5x in het tehuis geweest. Het loopt daar leeg. En als we er volgend jaar weer heen gaan zal het niet hetzelfde zijn. 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kristof uit Opalyi

 

Ook hij wilde wel naar Nederland, net als de vier andere meiden. Voor hem was er geen gastgezin dus hebben we hem voor 3 weken bij ons in huis uitgenodigd. Een rustig, verlegen en beleefd jongetje, een stille genieter in de bus maar ook in huis.Hij had weinig woorden, ook niet in het Hongaars echter hij had ogen diestraalden. Eten was telkens weer een feest : chocopops, pasta, hagelslag, de beker yoghi of melk….Het was allemaal even lekker. En na 2 borden warm eten het toetje…en als dat op was lief kijken naar papa of je nog wat mocht.

Wij genietend van zijn genot, hij was blij met alles! Hij genoot ervan om (buiten) te spelen : fietsen, zwemmen, spelen met lego en knex. Iedere avond ging hij lief slapen…..niet huilend!

En toen kwam week 3 , het einde was in zicht : hij wilde wel weer naar mama maar ook wel graag blijven. Hij begint te praten, ondeugend te zijn en slapen wordt een feest : met zijn drietjes op één kamer!

BBQ'en…dat is pas smullen en daarna nog zwemmen tot het donker is.

Schoolspullen halen…Is dat allemaal voor hem??? Hij gaat terug naar huis met een grote tas. 

Ik kom weer terug met de kerst!!!  Ik krijg een knuffel bij de bus. En aangekomen in Budapest staat mama hem op te wachten. Moeders is in tranen, wat heeft ze hem gemist!  Kristof wil enkel vertellen, vertellen , vertellen....Over de dagelijkse dingen: het pannenkoeken bakken, fietsen, skeeleren, de zee ...........

Hij heeft genoten…wij dus ook!!!!!

Familie Nijland, zomer 2013

 

 


 

  

 

 Een lange zit voor een humanitaire rit!

 

Even voorstellen mijn naam is Jeffrey Sterckel en ik ben werkzaam als chauffeur bij Conexxion met als standplaats Nieuwegein. Zo rond april van dit jaar zag ik op Hyves een oproep voor chauffeurs. Vanuit mijn werk was ik natuurlijk geinteresseerd waar dat over ging. Het bleek een oproep van de Stichting Vrienden Hongarije te zijn, een stichting die sinds 1989 kansarme tehuiskinderen uit Hongarije in contact brengt met nederlandse gastgezinnen voor een vakantie in Nederland. De kinderen in de leeftijd tussen de 7 en 17 jaar komen in de zomer voor een periode van 3 of 6 weken en in de kerst vakantie 2 weken naar Nederland. Omdat ik zelf vader ben van 2 jongens van 5 en 6 jaar sprak het me direct aan. 

lees meer Jeffry Sterckel